zasady spektakli ogniowych

Napisano przez Szy z Krakowskiego Teatru Tancerzy Ognia "Sirrion".
Zarówno teatr, jak i Szy solo są wielokrotnymi laureatami wielu konkursów pokazów ogniowych.

Podstawowe zasady tworzenia "spektakli ogniowych"

Czyli podstawowe zasady jakich należy przestrzegać tworząc "SPEKTAKL OGNIOWY" - czyli wykon polegający na przedstawieniu danej konwencji/fabuły za pomocą płonących (i nie tylko) rekwizytów oraz gry aktorskiej (choćby amatorskiej).

POMYSŁ - jak ktoś kiedyś zauważył większość grup posiada pomysł na pierwsze półtorej minuty pokazu potem konwencja się rozjeżdża. Pomysł trzeba konsekwentnie wpleść w całość pokazu, tak by widz nie miał wrażenia, że ogląda kilka różnych części każda z innej bajki. Wszystko co dzieje się na scenie musi pasować do pomysłu i czerpać z niego uzasadnienie. Oczywiście mogą pojawiać się jakieś nieoczekiwane i bardzo jaskrawe przełamania konwencji (np. nieoczekiwane chwilowe pojawienie się św. Mikołaja w krainie elfów), ale muszą być one przemyślane i ZROZUMIAŁE DLA WIDZA

BUDOWANIE EMOCJI - każde show powinno mieć na celu wywołanie emocji, nieważne jakich (śmiech, łzy, zachwyt, zdziwienie, niesmak [ freakshow:/]) nie musicie wybierać jednej emocji, dla każdej sceny może być inna, najpierw śmiesznie potem straszno. " Spektakl ognia" nie może bazować tylko na " wyjdziemy z ogniem - ludzie zrobią wow". Nie można też przesadzać ze zbyt szybką zmianą, bo widz się pogubi.

Sposób budowania emocji powinien dać się wkleić w wykres (kto był u Nightshina na warsztatach, kojarzy o co chodzi, na osi pionowej poziom emocji i ilość "pierdolnięcia" w muzyce, na drugiej czas pokazu). Dwa klasyczne modele to
1. zaczyna się powoli mało ognia, a kończy się szybko i dużo ognia
2. zaczyna się małym " pierdolnięciem" potem emocje opadają, kończy się dużym pierdolnięciem

KOSTIUMY - są dalszą częścią realizacji pomysłu. Najprościje ubrać całą grupę jednakowo, wtedy zawsze wygląda schludnie, nawet jeśli to tylko czarne spodnie i czerwone tshirty. I tu pojawiają się dwa wymienne problemy- jeśli ktoś jest ubrany inaczej, to powinno mieć to jakieś inne uzasadnienie niż " brakło nam kasy na kostium a on bardzo chciał wystąpić". Z drugiej strony jeśli ktoś zachowuje się inaczej niż reszta (gra inną rolę główny bohater, mistrz zen , luk skywalker) nie powinien wyglądać tak samo jak reszta ekipy.

Jeśli już decydujemy się na różne kostiumy dla różnych osób, to postarajmy się żeby mimo wszystko były spójne, jeśli mamy 3 różnych demonów na scenie to nie zakładamy jednemu czarnego płaszcza i wielkich rogów, drugiemu bluzy zespołu balckmetalowego, a trzeciemu czarnego garnituru + demoniczny makijaż (chyba, że wasz pokaz nazywa się "przegląd sług piekielnych")

Jeśli koszty nie pozwalają na stworzenie bogatej sukni księżniczki, srebrzystej zbroi rycerza i lśniących łusek smoka wybierz rozwiązanie kostium poprzez akcent, czyli ubierzcie się wszyscy na czarno, Księżniczka niech założy samą koronę, rycerz tylko napierśnik, a smok rękawiczki z pazurami i kolce na głowę.

BRAK PRYWATY NA SCENIE kiedy gramy, na scenie, a najlepiej poza nią nie ma prywatnych rozmów, gestów ani mimiki. Jest to bardzo trudne do opanowania, bo poprawiamy ubranie, otrzepujemy ręce i odgarniamy włosy bardzo odruchowo. Jeśli już musicie wykonać jeden z tych gestów to zróbcie go tak jak powinna go wykonać postać którą gracie przerysowując przy tym ruch, tak aby nikt nie miał wątpliwości, że wykonaliście go bardzo świadomie.

Jeśli musicie się komunikować, żeby ustalić jakiś szczegół (bo np. strzeliła wam guma od majtek i musicie zejść ze sceny w środku układu) to albo wcześniej ustalcie jakiś znak awaryjny, albo spróbujcie to ograć. Na 100% nie krzyczcie " Jurek, schodzę".

PRZERYSOWANIE GESTÓW I GRA (CIAŁEM, MIMIKĄ) w codziennym życiu większość gestów wykonujemy w sposób oszczędny, bo po co niepotrzebnie marnować energię. Na scenie, jeśli chcemy by coś było widoczne musimy to zrobić z dużym rozmachem (wtedy są szanse, że z odległości 10m ktoś zobaczy błaganie o pomoc poprzez wyciągniętą dłoń). Jeśli stawiamy szklankę na stole to powinna stuknąć o blat, a jeśli jesteśmy zdenerwowani i chodzimy po scenie to krok powinien być szybki i pewny.

Równie ważna, a może najważniejsza jest twarz, jej mimika musi być zgodna z założeniem spektaklu, charakterem postaci i jej rolą w całym widowisku. Ponadto jeśli gramy w kilka osób ten sam typ postaci np. bezimienne smerfy to wszyscy powinniśmy mieć takie same wesołe uśmieszki. Jeśli ktoś sobie nie radzi (bo na co dzień jest grabarzem i taki już ma nawyk kamiennej twarzy) to zindywidualizujmy jego role do smerfa ponuraka.

Ponieważ podczas pokazów ogniowych zawsze może pójść coś nie tak (wypadnie sprzęt, potarga się kostium) trzeba pamiętać o tzw. ogrywaniu wszystkich niepowodzeń, tak by nie były one rażące dla widza, ale sprytnie włączyły się do konwencji pokazu.


OŚWIETLENIE SCENY jeśli zadajemy sobie już w cholerę trudu przygotowania spektaklu ognia, to zadbajmy żeby świetna mimika i genialna gra nie zginęła w egipskich ciemnościach

SCENOGRAFIA nie zawsze jest potrzebna, ale ostatnio jest w modzie. Zastanówcie się czy jest naprawdę konieczna i przemyślcie ją tak aby była estetyczna, wyglądała w miarę profesjonalnie, była łatwa w złożeniu i transporcie (nie będziecie się męczyć)

Komentarze:

Autor: gfhqwp

Dodano: 05-01-2010 00:45

yL6CHQ <a href="http://eztbsogqgqvz.com/">eztbsogqgqvz</a>, [url=http://jgvlgulihksq.com/]jgvlgulihksq[/url], [link=http://wodeixcvmrld.com/]wodeixcvmrld[/link], http://qgjlhxxjnruc.com/

Dodaj komentarz